Werk van de maand - Yves Gobart

Yves Gobart. leven in het landschap

Yves Gobart 
Montauban, 1973  
Home sweet Home (série “Shelters”), 2014 
Huile sur toile – 131 x 195,5 cm 
Inv. BA.AMC.05b.2015.003349

Yves Gobart is een Franse schilder. Hij studeerde af aan de École nationale supérieure des Arts Appliqués et des Métiers d’Art Olivier de Serres (ENSAAMA, Parijs) en vervolgens aan de École nationale supérieure des Beaux-Arts in Parijs, waar hij les kreeg van Vincent Bioulès, Jean-Michel Alberola en Vladimir Velickovic. In 1999 behaalde hij het Diplôme national supérieur d’arts plastiques (DNSAP). Zijn artistieke praktijk richt zich voornamelijk op tekenen en olieverfschilderen.

Oorspronkelijk was hij tekenaar, maar hij ontwikkelde een schilderkunstige praktijk die gebaseerd is op observatie en het werken naar het motief. Zijn talrijke kunstenaarsresidenties, met name in La Métive, Chamalot en Shakers, vormen bepalende mijlpalen in de ontwikkeling van zijn oeuvre. Zijn methode, die hij heeft overgenomen van Vincent Bioulès, is gebaseerd op het maken van schetsen die ter plekke worden uitgevoerd en die vervolgens als uitgangspunt dienen voor composities die in het atelier worden uitgewerkt.

Vanaf 2014 ontwikkelt hij de serie Shelters, gewijd aan provisorische schuilplaatsen die in bossen, op braakliggende terreinen of in de stadsrand worden gebouwd. Hoewel deze serie voortkomt uit de observatie van situaties van grote kwetsbaarheid, overstijgt ze al snel het documentaire karakter om de relaties tussen landschap, volksarchitectuur en menselijke aanwezigheid te onderzoeken. De plastic zeilen, hun doorschijnendheid, hun plooien en hun lichtspel worden ware schilderijobjecten, terwijl deze tijdelijke constructies een voortdurende spanning creëren tussen wat getoond wordt en wat verborgen blijft. Tegelijkertijd ontwikkelt Yves Gobart andere reeksen schilderijen, gebundeld onder de titels Ghosts, Donkeys, Go West!!!, Landscapes en Accidents.

Home Sweet Home, gerealiseerd in het kader van de serie Shelters, geeft met subtiele ironie een andere draai aan een uitdrukking die verwijst naar comfort en intimiteit. Het ‘thuis’ neemt hier de vorm aan van een geïmproviseerde schuilplaats, opgebouwd uit plastic zeilen en takken, midden in een bos. De compositie is opgebouwd rond deze centrale schuilplaats, waarvan het driehoekige silhouet contrasteert met de ritmische verticaliteit van de boomstammen. Een kleurenpalet dat wordt gedomineerd door diepe groentinten, donkere bruintinten en warme rood- en okertinten creëert een stille en enigszins verontrustende sfeer, terwijl de blauwe en grijze tinten van de zeilen het licht vangen en de blik structureren. De plooien, de transparantie en de weerspiegelingen van het plastic geven een nieuwe invulling aan de traditionele drapering in een hedendaags materiaal. Verborgen achter deze kwetsbare omhulling blijft de bewoner onzichtbaar, waardoor het aan de toeschouwer wordt overgelaten zich voor te stellen wat zich achter het oppervlak afspeelt. Tussen bescherming en kwetsbaarheid maakt het werk van de schuilplaats een universeel motief, waarbij het landschap het stille toneel wordt van de menselijke conditie.

Tegelijkertijd zet Yves Gobart een meer introspectief onderzoek voort rond de schilderkunst zelf, via een reeks kleine werken die verfbuizen voorstellen. Deze werken, die dagelijks worden gemaakt, stellen de fundamenten van het schilderen zelf ter discussie: hoe maak je een kleur zichtbaar door juist het materiaal te gebruiken dat erin zit? Deze reflectie op de verhoudingen tussen voorstelling, materiaal en kleur werd onder meer gepresenteerd tijdens de tentoonstelling Encore & Encore / Keer op Keer in het Maison des Arts in Schaarbeek in 2024.

Het werk van Yves Gobart getuigt van een voortdurende interesse voor het landschap als ruimte van herinnering en projectie. Of hij nu een bos, een geïmproviseerde schuilplaats, een verfbuis of een van de motieven uit zijn verschillende series afbeeldt, elk van zijn onderwerpen wordt een aanleiding tot een reflectie over de blik, de aanwezigheid en de mogelijkheden van de hedendaagse schilderkunst. Sinds 2018 is hij gevestigd in Brussel, waar hij een praktijk voortzet die observatie van de werkelijkheid, technische veeleisendheid en een voortdurende bevraging van de middelen van de schilderkunst combineert.

Yves Gobart is een Franse schilder. Hij studeerde af aan de École nationale supérieure des Arts Appliqués et des Métiers d’Art Olivier de Serres (ENSAAMA, Parijs) en vervolgens aan de École nationale supérieure des Beaux-Arts in Parijs, waar hij les kreeg van Vincent Bioulès, Jean-Michel Alberola en Vladimir Velickovic. In 1999 behaalde hij het Diplôme national supérieur d’arts plastiques (DNSAP). Zijn artistieke praktijk richt zich voornamelijk op tekenen en olieverfschilderen.

Oorspronkelijk was hij tekenaar, maar hij ontwikkelde een schilderkunstige praktijk die gebaseerd is op observatie en het werken naar het motief. Zijn talrijke kunstenaarsresidenties, met name in La Métive, Chamalot en Shakers, vormen bepalende mijlpalen in de ontwikkeling van zijn oeuvre. Zijn methode, die hij heeft overgenomen van Vincent Bioulès, is gebaseerd op het maken van schetsen die ter plekke worden uitgevoerd en die vervolgens als uitgangspunt dienen voor composities die in het atelier worden uitgewerkt.

Vanaf 2014 ontwikkelt hij de serie Shelters, gewijd aan provisorische schuilplaatsen die in bossen, op braakliggende terreinen of in de stadsrand worden gebouwd. Hoewel deze serie voortkomt uit de observatie van situaties van grote kwetsbaarheid, overstijgt ze al snel het documentaire karakter om de relaties tussen landschap, volksarchitectuur en menselijke aanwezigheid te onderzoeken. De plastic zeilen, hun doorschijnendheid, hun plooien en hun lichtspel worden ware schilderijobjecten, terwijl deze tijdelijke constructies een voortdurende spanning creëren tussen wat getoond wordt en wat verborgen blijft. Tegelijkertijd ontwikkelt Yves Gobart andere reeksen schilderijen, gebundeld onder de titels Ghosts, Donkeys, Go West!!!, Landscapes en Accidents.

Home Sweet Home, gerealiseerd in het kader van de serie Shelters, geeft met subtiele ironie een andere draai aan een uitdrukking die verwijst naar comfort en intimiteit. Het ‘thuis’ neemt hier de vorm aan van een geïmproviseerde schuilplaats, opgebouwd uit plastic zeilen en takken, midden in een bos. De compositie is opgebouwd rond deze centrale schuilplaats, waarvan het driehoekige silhouet contrasteert met de ritmische verticaliteit van de boomstammen. Een kleurenpalet dat wordt gedomineerd door diepe groentinten, donkere bruintinten en warme rood- en okertinten creëert een stille en enigszins verontrustende sfeer, terwijl de blauwe en grijze tinten van de zeilen het licht vangen en de blik structureren. De plooien, de transparantie en de weerspiegelingen van het plastic geven een nieuwe invulling aan de traditionele drapering in een hedendaags materiaal. Verborgen achter deze kwetsbare omhulling blijft de bewoner onzichtbaar, waardoor het aan de toeschouwer wordt overgelaten zich voor te stellen wat zich achter het oppervlak afspeelt. Tussen bescherming en kwetsbaarheid maakt het werk van de schuilplaats een universeel motief, waarbij het landschap het stille toneel wordt van de menselijke conditie.

Tegelijkertijd zet Yves Gobart een meer introspectief onderzoek voort rond de schilderkunst zelf, via een reeks kleine werken die verfbuizen voorstellen. Deze werken, die dagelijks worden gemaakt, stellen de fundamenten van het schilderen zelf ter discussie: hoe maak je een kleur zichtbaar door juist het materiaal te gebruiken dat erin zit? Deze reflectie op de verhoudingen tussen voorstelling, materiaal en kleur werd onder meer gepresenteerd tijdens de tentoonstelling Encore & Encore / Keer op Keer in het Maison des Arts in Schaarbeek in 2024.

Het werk van Yves Gobart getuigt van een voortdurende interesse voor het landschap als ruimte van herinnering en projectie. Of hij nu een bos, een geïmproviseerde schuilplaats, een verfbuis of een van de motieven uit zijn verschillende series afbeeldt, elk van zijn onderwerpen wordt een aanleiding tot een reflectie over de blik, de aanwezigheid en de mogelijkheden van de hedendaagse schilderkunst. Sinds 2018 is hij gevestigd in Brussel, waar hij een praktijk voortzet die observatie van de werkelijkheid, technische veeleisendheid en een voortdurende bevraging van de middelen van de schilderkunst combineert.

Yves Gobart is een Franse schilder. Hij studeerde af aan de École nationale supérieure des Arts Appliqués et des Métiers d’Art Olivier de Serres (ENSAAMA, Parijs) en vervolgens aan de École nationale supérieure des Beaux-Arts in Parijs, waar hij les kreeg van Vincent Bioulès, Jean-Michel Alberola en Vladimir Velickovic. In 1999 behaalde hij het Diplôme national supérieur d’arts plastiques (DNSAP). Zijn artistieke praktijk richt zich voornamelijk op tekenen en olieverfschilderen.

Oorspronkelijk was hij tekenaar, maar hij ontwikkelde een schilderkunstige praktijk die gebaseerd is op observatie en het werken naar het motief. Zijn talrijke kunstenaarsresidenties, met name in La Métive, Chamalot en Shakers, vormen bepalende mijlpalen in de ontwikkeling van zijn oeuvre. Zijn methode, die hij heeft overgenomen van Vincent Bioulès, is gebaseerd op het maken van schetsen die ter plekke worden uitgevoerd en die vervolgens als uitgangspunt dienen voor composities die in het atelier worden uitgewerkt.

Vanaf 2014 ontwikkelt hij de serie Shelters, gewijd aan provisorische schuilplaatsen die in bossen, op braakliggende terreinen of in de stadsrand worden gebouwd. Hoewel deze serie voortkomt uit de observatie van situaties van grote kwetsbaarheid, overstijgt ze al snel het documentaire karakter om de relaties tussen landschap, volksarchitectuur en menselijke aanwezigheid te onderzoeken. De plastic zeilen, hun doorschijnendheid, hun plooien en hun lichtspel worden ware schilderijobjecten, terwijl deze tijdelijke constructies een voortdurende spanning creëren tussen wat getoond wordt en wat verborgen blijft. Tegelijkertijd ontwikkelt Yves Gobart andere reeksen schilderijen, gebundeld onder de titels Ghosts, Donkeys, Go West!!!, Landscapes en Accidents.

Home Sweet Home, gerealiseerd in het kader van de serie Shelters, geeft met subtiele ironie een andere draai aan een uitdrukking die verwijst naar comfort en intimiteit. Het ‘thuis’ neemt hier de vorm aan van een geïmproviseerde schuilplaats, opgebouwd uit plastic zeilen en takken, midden in een bos. De compositie is opgebouwd rond deze centrale schuilplaats, waarvan het driehoekige silhouet contrasteert met de ritmische verticaliteit van de boomstammen. Een kleurenpalet dat wordt gedomineerd door diepe groentinten, donkere bruintinten en warme rood- en okertinten creëert een stille en enigszins verontrustende sfeer, terwijl de blauwe en grijze tinten van de zeilen het licht vangen en de blik structureren. De plooien, de transparantie en de weerspiegelingen van het plastic geven een nieuwe invulling aan de traditionele drapering in een hedendaags materiaal. Verborgen achter deze kwetsbare omhulling blijft de bewoner onzichtbaar, waardoor het aan de toeschouwer wordt overgelaten zich voor te stellen wat zich achter het oppervlak afspeelt. Tussen bescherming en kwetsbaarheid maakt het werk van de schuilplaats een universeel motief, waarbij het landschap het stille toneel wordt van de menselijke conditie.

Tegelijkertijd zet Yves Gobart een meer introspectief onderzoek voort rond de schilderkunst zelf, via een reeks kleine werken die verfbuizen voorstellen. Deze werken, die dagelijks worden gemaakt, stellen de fundamenten van het schilderen zelf ter discussie: hoe maak je een kleur zichtbaar door juist het materiaal te gebruiken dat erin zit? Deze reflectie op de verhoudingen tussen voorstelling, materiaal en kleur werd onder meer gepresenteerd tijdens de tentoonstelling Encore & Encore / Keer op Keer in het Maison des Arts in Schaarbeek in 2024.

Het werk van Yves Gobart getuigt van een voortdurende interesse voor het landschap als ruimte van herinnering en projectie. Of hij nu een bos, een geïmproviseerde schuilplaats, een verfbuis of een van de motieven uit zijn verschillende series afbeeldt, elk van zijn onderwerpen wordt een aanleiding tot een reflectie over de blik, de aanwezigheid en de mogelijkheden van de hedendaagse schilderkunst. Sinds 2018 is hij gevestigd in Brussel, waar hij een praktijk voortzet die observatie van de werkelijkheid, technische veeleisendheid en een voortdurende bevraging van de middelen van de schilderkunst combineert.

Christophe Remacle
Conservator-restaurateur / Musea van de stad Luik