Naar inhoud springen Naar voettekst springen

Werk van de maand - Guillaume Corneille

September 2025

Acquisition par la Ville de Liège à la Fondation Corneille, en  2024. - Inv. BA.AMC.02c.2024.008447
Acquisition par la Ville de Liège à la Fondation Corneille, en 2024. - Inv. BA.AMC.02c.2024.008447


Guillaume Corneille (Luik, 4 juli 1922 - 5 september 2010)



Mounira of het thema van de zwarte Venus
Mounira, brons, 1999
Inv. BA.AMC.02c.2024.008447
Aankoop door de stad Luik bij de Fondation Corneille, in 2024.

Ter gelegenheid van de 15e verjaardag van het overlijden van de schilder onthult La Boverie in september een nieuw beeldhouwwerk van de Luikse kunstenaar Guillaume Corneille (1922-2010). Guillaume Corneille was een veelzijdig kunstenaar, oprichter van de internationale CoBrA-beweging, een wereldreiziger die al vroeg bekend stond om zijn voorliefde voor reizen.

De schilder was gepassioneerd door de boeken van Michel Leiris en de eerste filmreportages over Afrika en reisde in 1948 voor het eerst naar Tunesië om het artistieke pad van Paul Klee te volgen. In 1951 doorkruiste hij de Hoggar-woestijn en ontwikkelde hij gedurende meer dan tien jaar een schilderstijl van mineralogische landschappen waarin hij zijn indrukken van de doorkruiste landschappen weergeeft. Samen met Pierre Alechinsky produceerde hij in het atelier van Stanley William Hayter een serie etsen die in abstracte vorm een nieuwe interpretatie gaven aan de eerste schrifttekens van de woestijn (1953), die twee jaar eerder waren ontdekt. Het jaar 1956 en vervolgens 1957 worden gekenmerkt door een van zijn meest ambitieuze projecten, waarbij hij samen met zijn eerste vrouw, fotografe Henny Riemens, West-Afrika doorkruist van west naar oost, vertrekkend vanaf de rivier de Niger. Een deel van zijn Ethiopische dagboek werd in 1959 gepubliceerd in een tijdschrift voor hedendaagse kunst, Les Cahiers du Musée de poche, geïllustreerd door Pierre Soulages.

Mounira is een afgeleide van het Arabische woord “nour”, wat “licht” betekent. Guillaume Corneille, zowel een echt model als een allegorie van een geliefd continent, een wonderbaarlijk land van zon en menselijkheid, heft de grenzen van culturele geografieën op. Als diep humanist viert hij deze ‘universele beschaving’ die wordt verdedigd door zijn vriend, dichter en eerste president van de Republiek Senegal, Léopold Sédar Senghor, wiens werken hij vanaf de jaren 1970 in beeld brengt.

In januari 1947 creëerde hij voor zijn allereerste tentoonstellingskarton een portret van een hybride vrouw, half zwart, half blank, met hoekige lijnen geïnspireerd op kubistische vormen. Het is verbazingwekkend om de perfecte continuïteit en de lijn tussen twee werken te ontdekken die meer dan vijftig jaar van elkaar gescheiden zijn. Mounira is een bronzen beeld uit 1999, zeven jaar na een nieuwe reis door Afrika die voor de televisie werd georganiseerd.

Guillaume Corneille ontwikkelt hier het lichaam in verschillende facetten, zodat het nodig is om rond de sculptuur te lopen om het evenwicht te begrijpen dat de schilder heeft bereikt. Het werk wordt gedomineerd door een synthetische visie op lijnen en doet denken aan bepaalde antieke sculpturen. Mounira is als een Venus, godin van de liefde en schoonheid, uit een ander tijdperk.

Guillaume Corneille is meertalig en speelt op een speelse manier met de letterlijke betekenis van zijn naam, “ik ben een vrije vogel in de lucht”. Hij is een van de weinige moderne schilders die zoveel Afrikaanse landen heeft doorkruist. Zijn reis ging ook verder in Amerika en Azië. Tijdens zijn migraties bood zijn schilderkunst, zowel in abstractie als in figuratie, een niet-etnocentrische kunst waarin het simpelweg gaat om levenskracht en levensvreugde. Heeft hij niet een van zijn kunstenaarsboeken in 1973 Corneille et la vie (Corneille en het leven) genoemd?

Elk werk, dat op verschillende artistieke podia over de hele wereld te zien is, nodigt uit om de ander te ontdekken en onthult in deze dialoog met verschillende culturen wat een schrijver die het in beelden heeft uitgedrukt, het “geluk van samen zijn” noemde:
“De trots om anders te zijn mag het geluk van het samenzijn niet in de weg staan”. 
Aimé Césaire


Cédric Pernot 
Directeur van de Fondation Guillaume Corneille

Carton d’invitation, galerie t. Gildehuys, 1947
Carton d’invitation, galerie t. Gildehuys, 1947
Deze functie vereist het accepteren van cookies.
Bekijk uw cookievoorkeuren.