Werk van de maand - Clara Lodewick
April 2026
“Mijn doel is vooral om verhalen te vertellen, en veel verhalen. Ik heb geen zin om te experimenteren of een nieuwe kunststroming te starten. Ik wil verhalen vertellen en daarvoor gebruik ik het stripverhaal.”
Clara LODEWICK (Bruxelles,1996)
Moheeb sur le parking, Dupuis, les Ondes Marcinelle, 2025, pp. 193-195
Encrage original, bic sur papier
Couleurs originales, gouache sur papier
Dimensions 210 x 297 mm
Fonds patrimoniaux - Archives de la Bande Dessinée
Clara Lodewick is geboren in 1996. Zolang ze zich kan herinneren, heeft ze altijd al stripverhalen willen maken. Haar vader is scenarioschrijver, haar moeder inkleurster, en hun boekenkast is goed gevuld met boeken in het Frans en het Nederlands. Als tiener schreef ze zich in aan de Académie de Saint-Gilles, waar ze bleef studeren toen het gezin naar Hal verhuisde, omdat er daar ruimte was voor stripverhalen in de tekenlessen. Toen het tijd was om een hogere opleiding te kiezen, schreef ze zich vanzelfsprekend in aan de ESA Saint-Luc in Brussel, waar ze haar bachelor behaalde. Na twee jaar slaagde ze erin contact te leggen met Thomas Gabison, uitgever van boeken die ze graag leest, bij Actes Sud. Merel pitch, die ze de dag voor de videoconferentie had uitgewerkt, overtuigt de uitgever, die net door Dupuis was gevraagd om een reeks graphic novels te lanceren. In 2022 luidt Merel de reeks Ondes Marcinelle in en verzekert ze zich van een mooie zichtbaarheid in de stroom van nieuwigheden. Haar kwaliteiten worden opgemerkt.
Dit eerste boek, een portret van een eenvoudige en vrije vrouw, vertelt met subtiel vakmanschap over de onmerkbare individuele en collectieve afglijding van een Vlaamse plattelandsgemeenschap in de raderen van pesterijen. Dit zeldzame sociale schilderij vestigt Clara Lodewick meteen als een groot verteller van menselijke relaties.
Voor dit project ontving ze in 2019 een creatiebeurs van de Federatie Wallonië-Brussel, die volledig werd besteed aan een omgebouwde bestelwagen: een hulpmiddel om zich zo veel mogelijk te onttrekken aan materiële beperkingen en zich te concentreren op het maken van stripverhalen. Deze levenswijze bepaalt de organisatie en de werkwijze van haar werk, in kleine formaten, in notitieboekjes, op een zeer gestructureerde manier, omdat het gebrek aan ruimte geen rommel toelaat. Ten slotte biedt dit zwervende bestaan van parkeerplaats naar parkeerplaats haar geleidelijk aan de invalshoek om een oud project weer op te pakken. In 2013, tijdens de bezetting van de Begijnhofkerk in Sint-Gillis door Afghaanse vluchtelingen, raakte ze bevriend met de tieners die daar woonden, temidden van het geklungel van volwassenen die hulp boden, soms om de verkeerde redenen. Omdat ze te dichtbij stond om van mensen naar personages over te gaan, had ze dit onderwerp terzijde geschoven: “Hoe kun je opgroeien als je niet begrijpt wat er om je heen gebeurt en elke volwassene teleurstellend is?”
Wanneer ze op een parkeerplaats in Bretagne de laatste hand legt aan Merel, zijn de personages en de setting van Moheeb al aanwezig. Ze wil geen reportage, noch een klassiek scenario. Aan de hand van een geloofwaardig stukje leven wil ze de lezer uitnodigen om het trage ritme te ervaren van de dagen die voorbijgaan op een vaste plek waar verschillende mensen samenkomen. Om de overgang tussen haar twee boeken te maken en een nieuwe manier van vertellen te vinden, maakt ze elke dag een portret van de plek waar ze zich bevindt. Ze maakt geen uitgebreide illustratie, maar schetst, vakje voor vakje, een zorgvuldige selectie van details. In reeksen geven deze fragmenten het gevoel dat je daar bent, op de parkeerplaats, en dat de tijd zich uitstrekt in de ruimte. In plaats van op dramatische wendingen concentreert ze haar vertelling op de gevoelens die haar personage ervaart. Om dit te bereiken, steunt de tekening op het ritme, de opdeling, maar ook op de kleur. Rijk aan talrijke verwijzingen naar de schilderkunst, bepaalt ze het kleurenpalet van haar sequenties door terug te grijpen naar de schilderijen die ze associeert met de gevoelens die ze wil uitdrukken. Ze houdt vooral van het inkleuren, maar het doel is om te vertellen, niet om een mooi beeld te maken waar men te lang bij stil blijft staan.
Zonder een revolutie teweeg te brengen in de tekenkunst, weet Clara Lodewick alle elementen van het verhaal samen te brengen om de stilte, de complexiteit van gevoelens en de onuitgesproken aspecten van relaties die zich ontwikkelen – vaak om andere redenen dan die welke worden uitgesproken – zichtbaar te maken.
Fabien Denoël
Conservateur aux Fonds patrimoniaux
Interview met Clara Lodewick, afgenomen in het Belgisch Stripcentrum (Brussel) op 11 september 2025 door Joe Pinelli en Fabien Denoël
Het werk van de maand april wordt gepresenteerd in het kader van het festival "Avril, mois BD"